پرتال تعاون

درمان تومورهای مغز و نخاع در کودکان • پرتال تعاون

امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
جمعه ۲۷ مرداد ۱۳۹۶

درمان تومورهای مغز و نخاع در کودکان

دسته بندی : خدمات رفاهی تاریخ : یکشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۶

چگونه تومورهای مغز و نخاع در کودکان درمان می شوند؟

این هشدارات نشان دهنده دیدگاه پزشکان و پرستاران جامعه هیات تحریریه و پایگاه انجمن داده سرطان در آمریکا هستند. این دیدگاه ها بر مبنای تفسیر مطالعات منتشر انجام گرفته در مجلات پزشکی و همچنین تجربه حرفه ای خود افراد هست. هشدارات درمانی در این نوشته، سیهست حتمی انجمن نیست و به عنوان توصیه های پزشکی جایگزین تخصص تیم مراقبت سرطان نانجام گرفته هست. این دیدگاه ها برای کمک به شما و خانواده شما برای تصمیم گیری آگاهانه همراه با نظرات دکتر در نظر گرفته انجام گرفته هست.دکتر شما ممکن هست دلایلی برای نشان دادن یک پلن درمانی از گزینه های درمانی موجود داشته باانجام گرفت. از پرسیدن سوال در مورد گزینه های متعدد درمان خود از پزشک دریغ نکنید. درمان تومورهای مغز و نخاع در کودکان را بخوانیم ..

نظرات کلی در مورد درمان

کودکان و نوجوانان مبتلا به تومور مغز و نخاعی و خانواده های آن ها نیاز به مراقبت های ویژه دارند که این مراقبت ها می تواتند به بهترین نحو توسط مراکز سرطان کودک و نوجوان و با همکاری نزدیک با پزشک صورت گیرد. این مراکز از یک تیم متخصص هستفاده می کنند از تفاوت میان سرطان در کودکان و بزرگسالان آگاهی دارند و همچنین نیازهای منحصر به فرد افراد جوان مبتلا به سرطان را می دانند. برای تومورهای مغز و نخاع در دوران کودکی،این تیم اغلب جراحان مغز و اعصابی و پزشکانی هستند که به درمان تومورهای مغز و نخاع در سیستم عصبی کودکان می پرداخانومد. پزشکان دیگر در این تیم عبارتند از:

  • متخصص مغز و اعصاب کودکان: یک پزشک که به درمان بیماری های مغز و سیستم عصبی در کودکان می پردازد.
  • رادیو انکولوژیست کودکان: یک پزشک که از اشعه و پرتو درمانی برای درمان سرطان هستفاده می کند.
  • انکولوژیست کودکان: یک دکتر که با هستفاده از شیمی درمانی و سایر داروها به درمان سرطان می پردازد.
  • متخصص غدد: یک دکتر که به درمان بیماری های ناشی از ترشح غدد می پردازد.

زیادی از متخصصان دیگر که ممکن هست در مراقب از کودک شما درگیر باشند شامل دستیار پزشک – دستیار پزشک – پرستاران – روانشناسان – مددکاران اجتماعی – متخصصان توانبخشی و سایر متخصصان بهداشت می باشند. وارد انجام گرفتن از طریق درمان سرطان برای یک کودک اغلب به معنای درگیر انجام گرفتن تعداد زیادی از متخصصان در این امر هست و باید در مورد بخش هایی از سیستم پزشکی که شما احتمالا آگاهی نداشتید، یاد بگیرید. شما می توانید هشدارات افزایش در این زمینه را در سند کودکان به بیماری سرطان پیدا کنید.

قبل از درمان پزشکان و دیگر اعضای تیم، به عنوان یک پدر یا مادر به شما کمک می کنند تا درک درستی از آزمایشی که قرار هست انجام گیرد، داشته باشید. مددکار اجتماعی تیم نیز وکیل شما در مشکلات هست و در طول و یا بعد از درمان ممکن هست به شما در انتخاب مسکن ها و کمک های مالی در صورت نیاز کمک کند. اعضای تیم های دیگر مانند روانشناس و متخصص توانبخشی ممکن هست کودک شما را قبل از شروع درمان ببینند. به عنوان مثال، اگر تومور در حال رانجام گرفت آهسته هست و وضعیت کودک شما پایدار هست ممکن هست توسط یک روانشناس قبل از درمان دیده شود تا هر گونه آسیب تومور مورد ارزیابی قرار بگیرد.افزایش کار این متخصصان پس از درمان هست.

درمان های اصلی برای کودکان تومورهای مغزی و نخاعی شامل:

  • جراحی
  • پرتو درمانی
  • شیمی درمانی
  • درمان دنبالمند
  • درمان های دارویی دیگر.

در زیادی از موارد کودکان ترکیبی از این درمان ها را دریافت خواهند کـــرد.درمان به نوع تومور و سایر عوامل بستگی دارد. پزشکان برای هر کودکی به طور جداگانه طرح و پلن دارند تا به آن ها افزایشین شانس را برای درمان بدهند. این حیاتی هست که در مورد گزینه های درمان فرخانومد خود بحث کنید و عوارض جانبی احتمالی خود را با تیم در مان برای اتخاذ تصمیمات بجا برای فرخانومد خود در میان بگذارید. اگر شما چیزی را درک نمی کنید بهتر هست از آن ها بخواهید که آن را توضیح دهند. اگرزمان اجازه می دهد، گرفتن نظرات دیگری در مورد درمان فرخانومد خود اغلب یک ایده نیکو به شمار می رود. این می تواند به شما هشدارات افزایشی بدهد تا شما اعتماد به نفس افزایشی در زمینه طرح درمان داشته باشید. در بخش های بعدی انواع مختلف درمان تومورهای مغزی و نخاعی تشریح خواهند انجام گرفت و با توصیف روش های درمانی رایج بر اساس نوع تومور ادامه پیدا می کند.


جراحی برای تومورهای مغز و نخاع در کودکان

برای تومورهای مغز و نخاع جراحی ممکن هست به دلایل زیر انجام شود:

  • برای دریافت یک نمونه بافت برداری برای تعیین نوع تومور.
  • برای حذف زیادی از تومورها در صورت امکان.
  • برای کمک به جلوگیری و یا درمان عوارض احتمالی از تومور.
  • قبل از عمل جراحی مطمئن شوید که شما دنبال از عمل جراحی را درک کـــرده اید و مزایای بالقوه و خطرات آن را نیز درک کنید.

جراحی برای برداشتن تومور

در اغلب موارد، نخستین گام در درمان تومورهای مغزی و نخاعی جراحی مغز و اعصاب با عنوان حذف تومور هست که ممکن هست تلاشی برای محدود کـــردن عوارض در مغز طبیعی یا عملکـــرد عصب باانجام گرفت. جراحی به تنهایی یا با ترکیب با پرتو درمانی ممکن هست زیادی از تومورها را کنترل و یا درمان نماید. از جمله برخی از آستروسایتوماس ها با درجه پایین، پلئومورفیک زانتوآستروسایتوماس، تومورهای dysembryoplastic neuroepithelial، ependymomas , craniopharyngiomas , gangliogliomas و meningiomas.

کودکان مبتلا به تومورهای نفوذ (تومورهایی که به مناطق اطراف رانجام گرفت می کنند) مانند anaplastic astrocytomas و یا گلیو بلهستوماس نمی توان به تنهایی با جراحی درمان کـــرد. اما جراحی می تواند، میزان تومور را با پرتو درمانی یا شیمی درمانی کاهش دهد که این امر ممکن هست نتایج این بهبود را کاهش دهد. جراحی نیز ممکن هست به تسکین برخی از علائم ناشی از تومورهای مغزی به ویژه کسانی که دارای افزایش فشار در جمجمه هستند، مانند سردرد، تهوع، و تاری دید کمک کند. جراحی ممکن هست ساده تر از درمان با کنترل داروها باانجام گرفت.

جراحی ممکن هست یک گزینه نیکو در برخی موارد، اگر تومور عمیق باانجام گرفت و یا داخل مغز باانجام گرفت و یا بخشی از تومور که از داخل مغز حذف نمی شود، مانند ساقه مغز باانجام گرفت. اگر این مورد وجود دارد،درمان های دیگر ممکن هست به جای جراحی مورد هستفاده قرار گیرد.

کرانیوتومی: یک جراحی جهت باز کـــردن جمجمه هست. رایج ترین جراحی برایبرداشتن تومور مغزی هست. برای این عملیات،کودک ممکن هست تحت بیهوشی عمومی قرار داده شود (در خولب عمیق) و یا ممکن هست حداقل برای بخشی از عمکل جراحی بیدار باقی بماند (محل جراحی بی حس می شود) اگر نیاز به ارزیابی عملکـــرد مغز در طول عملیات باانجام گرفت.

بخشی از سر ممکن هست نیاز به تراشیده انجام گرفتن قبل از عمل جراحی داشته باانجام گرفت. جراح مغز و اعصاب یک برش در پوست روی جمجمه نزدیک به تومور ایجاد می کند و سپس با هستفاده از نوع خاصی مته یک قطعه از هستخوان جمجمه را جدا می کند. این باز کـــردن معمولا بزرگ بوده و برای جراح به منظور قرار دادن ابزار و مشاهده قسمت های مغز با خیال آسوده انجام می پذیرد.

زیادی از دستگاه ها موجب می شوند که جراح تومور و اطراف بافت مغر را ببیند. جراح اغلباز طریق یک  میکروسکوپ به داخل مغز نگاه می کند. آزمایشات تصویر برداری مانند ام آر آی یا سی تی اسکن می توانند قبل از عمل جراحی انجام شوند (هستفاده از سونوگرافی برای جمجمه باز انجام گرفته) و به تشخیص تعیین محل تومور و لبه های آن کمک کنند.

جراح زیادی از تومورها را با خیال آسوده خارج می کند. این عمل در راه های مختلفی بسته به این که تومور نرم یا دشوار هست و یا یک یا تعداد رگ خونی در آن وجود دارد انجام می پذیرد.یک راه جدا کـــردن تومور با قیچی ویژه و یا چاقوهای کوچک جراحی هست.برخی از تومورهای نرم را میتوان با دستگاه مکش جدا کـــرد.در موارد دیگر یک کاوشگر متصل به یک ژنراتور نخستتراسونیک برای شکستن تومور و مایع آن در نزدیکی تومور قرار می دهند.یک دستگاه کوچک این چنینی در خلا هستفاده می شود.جراح باید برای جلوگیری از آسیب به بافت نرمال مغز خیلی مراقب باانجام گرفت.برای کاهش خطر ابتلا به از بین بردن قسمت حیاتی مغز،تکنیکهای مختلفی هستفاده می شود.مانند:

ام آر آی عملکـــردی: قبل از عمل این نوع از تصویر برداری می تواند برای قرار دادن عملکـــرد خاص مغز انجام بگیرد. این عمل می تواند برای کمک به حفظ آن ناحیه در طول عملیات انجام گیرد.

تحریک قشر در حین عمل جراحی: در طی جراحی، جراح می تواند اغلب عملکـــرد مناطق مغز در داخل و اطراف تومور را تحریک و واکنش آن را ببیند.این نشان می دهد که اگر این مناطق تحت کنترل یک تابع حیاتی هستند، جراحی این ناحیه توسط جراح صورت نگیرد.

تصویر برداری حین جراحی: در برخی از موارد،جراح با هستفاده از ام آر آی در زمان های مختلف اقدام به تصویر برداری برای نشان دادن محل تومورهای باقی مانده می کند.این امر ممکن هست اجازه دهد که برخی از تومورهای مغزی برداشته شود.

پس از برداشتن تومور ، جراح قطعه ای از هستخوان جمجمه را جایگزین می کند و برش را می بندد. (هر فلز،پیچ  و یا سیمی برای اتصال هستخوان از جنس تیتانیوم هست که اجازه می دهد ام آر آی کودک مورد پیگیری قرار بگیرد).

بعد از عمل، کودک ممکن هست یک لوله در محل بریدگی داشته باانجام گرفت تا مایع مغزی و نخاعی زیاد از حد به داخل جمجمه تخلیه نشود. لوله های دیگر ممکن هست اجازه دهند که خون پس از عمل جراحی از ناحیه پوست سر تخلیه شود. این تخلیه پس از تعداد روز معمولا دیگر انجام نخواهد انجام گرفت و برداشته می شود. آزمون تصویر برداری مانند ام آر آی یا سی تی اسکن معمولا ۱ تا ۳ روز بعد از عمل به منظور دیدن این موضوع که چه مقدار از تومور برداشته انجام گرفته هست، انجام می گیرد. زمان بهبودی در بیمارستان معمولا ۴ تا ۶ روز هست اما این بستگی به اندازه و محل تومور و درمان های دیگر دارد.

جراحی برای کمک به قطع جریان مایع مغزی نخاعی: اگر بلوک های تومور در مایع مغزی نخاعی در سر باشند،می توانند موجب افزایش فشار داخل جمجمه شوند. این امر علائمی مانند سردرد، تهوع و تاری دید را به همراه دارد و حتی ممکن هست موجب صدمه و آسیب به مغزشود و یا خانومدگی فرد را تهدید کند. جراحی برای برداشتن تومور اغلب می تواند کمک کند مایع مغزی نخاعی تخلیه شود و کاهش فشار روی مغز صورت بگیرد.

برای مثال، جراح مغز و اعصاب ممکن هست یک لوله سیلیکونی به نام شانت را در محل تومور قرار دهد. یک قسمت از شانت در بطن مغز(یک ناحیه پر از مایع مغزی نخاعی) و قسمت دیگر آن که انتهای آن هست در شکم و یا موارد کاهشی در قلب قرار داده می شود. لوله در زیر پوست گردن و قفسه سینه فعالیت می کند.جریان مایع مغزی نخاعی توسط یک شیر در امتداد لوله کنترل می شود. شانت می تواند متایم و یا دائمی باانجام گرفت. آن ها را می توان قبل و یا بعد از عمل جراحی برای برداشتن تومور قرار داد. قرار دادن یک شانت معمولا حدود ۱ ساعت به طول می انجامد. همان طور که با هر عملی عوارضی وجود دارد در این جا نیز ممکن هست خونریزی یا عفونت اتفاق بیفتد. گاهی اوقات شانت مسدود انجام گرفته و نیاز به جا بجا انجام گرفتن دارد. اقامت در بیمارستان پس از نصب شانت ۱ تا ۳ روز بسته به علت قرار دادن شانت در بدن به طول می انجامد. یکی دیگر از گزینه ها برای درمان افزایش فشار در جمجمه برخی از حالت های آندوسکوپی سوم بنام ventriculostomy هست. در این عملیات جراح یک شکاف در کف بطن سوم در پایه مغز ایجاد می کند تا مایع مغزی نخاعی مجدد به جریان افتد. این عمل از طریق یک سوراخ کوچک در جلوی جمجمه انجام می شود. یکی از مزایای این روش این هست که نیازی به شانت ندارد.

اگر فشار داخل سر نیاز به یک زمان کوتاه برای رها انجام گرفتن داشته باانجام گرفت، یک تخلیه بطن خارجی ممکن هست در محل اجازه دهد تا مایع مغزی نخاعی زیاد از حد به بیرون تخلیه شود. تخلیه یک لوله کوچک هست. یک سر آن به بطن متصل می شود و در انتهای دیگر آن یک کیسه جمع آوری قرار داده می شود. همراه با جمع آوری مایع مغزی و نخاعی ، تخلیه می تواند برای اندازه گیری فشار داخل جمجمه و همچنین نشان دادن سلول های تومور،خون ویا نشانه ای از عفونت در مایع مغزی نخاعی مورد هستفاده قرار بگیرد.

تخلیه را می توان در حین عمل جراحی و یا طی فرآیند در بیمارستان انجام داد. می توان آن را در محل قرار داد تا فشار در روز قبل از عمل آزاد شود و یا مایع مغزی نخاعی تخلیه شود. اگر فشار داخل جمجمه تعداد روز کاهش پیدا کند،دکتر ممکن هست شانت شما را با یک شانت وی آی پی تعویض کند.

جراحی برای قرار دادن کاتتر مدخل بطنی: برای قرار دادن یک کاتتر مدخل بطنی، مانند یک reservoir Ommaya (دستگاهی برای تزریق به csf)، برای کمک به تزریق مکرر داروهای شیمی درمانی به طور مستقیم به CSF، جراحی نیز ممکن هست هستفاده شود

 یک برش کوچک در پوست سر ایجاد می کنند و یک سوراخ کوچک در جمجمه حفر میکنند. سپس یک لوله قابل انعطاف از طریق سوراخ وارد می کنند تا انتهای باز لوله در بطن قرار بگیرد،جایی که به CSF می رسد.

انتهای دیگر آن، که دارای یک مخخانوم گنبدی شکل هست، زیر پوست سر باقی می ماند. بعد از عمل، پزشکان و پرستاران می توانند با هستفاده از یک سوخانوم باریک ، داروهای شیمی درمانی را از طریق مخخانوم بدهند و یاCSF  ( مایع مغزی -نخاعی ) را از بطن برای آزمایش خارج کنند.

خطرات احتمالی و عوارض جانبی جراحی

عمل جراحی بر روی مغز یا طناب نخاعی یک عمل جدی هست و جراحان، زیاد با دقت سعی می کنند که هر گونه مشکلی را در طول یا پس از عمل جراحی محدود کنند. عوارض در طول یا بعد از جراحی مانند خونریزی، عفونت، تشنج، و یا واکنش به بیهوشی زیاد نادر هستند، اما آنها می توانند رخ دهند.

تورم در مغز یک نگرانی عمده بعد از عمل جراحی هست. داروهایی به نام کورتیکوهستروئیدها معمولا برای تعداد روز بعد از جراحی، برای کمک به کاهش این خطر تجویز می شوند.

یکی از بزرگترین نگرانی ها هنگام خارج کـــردن تومورهای مغزی، احتمال از دست رفتن عملکـــرد مغزی پس از آن هست ، به همین دلیل هست که پزشکان زیاد مراقبند که فقط به اندازه نیاز از بافت بردارند. هر نشانه ای از آسیب مغزی پس از عمل جراحی به طور عمده به محل و اندازه تومور بستگی دارد. اگر مشکلاتی بوجودآمدند، ممکن هست دقیقا بعد از عمل جراحی ایجاد شوند، و یا ممکن هست تعداد روز یا حتی هفته های بعد ایجاد شوند، بنابراین نظارت دقیق برای هر گونه تغییر زیاد حیاتی هست (به بخش “گیمابی از اثرات تومور و درمان آن” مراجعه کنید).

برای کسب هشدارات افزایش در مورد جراحی به طور کلی به عنوان یک درمان برای سرطان، سند “درک عمل جراحی سرطان:راهنمایی برای بیماران و خانواده ها” را ببینید.


پرتو درمانی برای تومورهای مغزی و طناب نخاع در کودکان

در پرتودرمانی از اشعه x با انرژی بالا یا ذرات کوچک برای کشتن سلولهای سرطانی هستفاده می شود. این نوع از درمان ممکن هست که توسط یک پزشک به نام انکولوژیست رادیاسیون داده انجام گرفته هست. پرتو درمانی ممکن هست در موقعیت های مختلف هستفاده شود:

  • بعد از جراحی برای تلاش برای کشتن سلولهای باقی مانده تومور
  • به عنوان بخشی از درمان اصلی اگر جراحی گزینه ی نیکوی نباانجام گرفت
  • برای کمک به جلوگیری یا تخفیف علایم تومور

کودکان کاهش از ۳ سال معمولا پرتو درمانی نمی شوند به دلیل احتمال عوارض جانبی طولانی مدتی که بر روی رانجام گرفت مغز دارد. در عوض، آنها به طور عمده با جراحی و شیمی درمانی درمان می شوند. رادیاسیون همچنین می تواند برخی از مشکلات را در کودکان بزرگتر ایجاد کند. انکولوژیست های رادیاسیون، زیاد دشوار سعی می کنند که اشعه را به اندازه کافی به تومور برسانند در حالی که تابش اشعه را به مناطق مغزی نرمال حاشیه آن تا جایی که ممکن هست،محدود کنند.

انواع پرتودرمانی

در اغلب موارد، اشعه یک منبع در خارج بدن بر روی تومور متمرکز می شود. که این پرتو درمانی تابش خارجی (EBRT) نامیده می شود.

قبل از این که درمان های فرخانومدتان شروع شود، تیم رادیاسیون اندازه گیری های دقیقی برای تعیین زاویه های صحیح تاباندن پرتوها و دوز معقول تابش، انجام میدهند. ممکن هست فرخانومد شما را در یک قالب پلهستیکی شبیه کالبد بدن قرار دهند که او را در همان موقعیتی نگه دارد که معقول هست، به طوری که تابش می تواند خیلی دقیق تر به دنبال تابانده شود .

در اغلب موارد، مجموع دوز تابشی را به فراکسیون های روزانه (معمولا از دوشنبه تا جمعه داده می شود) زیاد از تعداد هفته تقسیم می کنند. برای هر جلسه، کودک تان بر روی یک میز خاص دراز می کانجام گرفت در حالی که یک ماشین پرتوها را از زوایای دقیق به آن می تاباند. هر درمان زیاد شبیه به گرفتن اشعه ایکس هست، اما دوز پرتوها زیاد افزایش هست. این روش دردناک نیست. برخی از کودکان جوانتر ممکن هست نیاز به مسکن داشته باشند تا مطمئن شوید که آنها در طول درمان حرکت نمی کنند. هر جلسه حدود ۱۵ تا ۳۰ دقیقه طول می کانجام گرفت، اما افزایش زمان صرف این می شود که مطمئن شوند تابش به درستی به دنبال خورده هست. زمان درمان واقعی هر روز خیلی کوتاه تر هست.

پرتو درمانی می تواند به بافت طبیعی مغز آسیب برساند، بنابراین پزشکان سعی می کنند که مقادیر بالایی از اشعه را به تومور و کاهشین میزان ممکن تابش را به مناطق اطراف طبیعی مغز، برسانند.

تعدادین تکنیک به پزشکان کمک می کند که تابش را دقیق تر متمرکز کنند:

پرتو درمانی منسجم سه بعدی (۳D-CRT) :۳D-CRT با هستفاده از نتایج تستهای تصویربرداری مانند MRI و کامپیوتر ویژه به دقت نقشه محل تومور را ارائه می دهد. تعداد پرتو سپس به شکل و با دنبال از جهات مختلف به تومور تابانده می شوند.

هر پرتو به تنهایی نسبتا ضعیف هست، که آن کاهش احتمال دارد به بافت طبیعی آسیب برساند، ولی پرتوها در تومور همگرا می شوند تا دوز بالاتری از رادیاسیون را آنجا به وجود آورند.

پرتو درمانی به انجام گرفتت تعدیلی (IMRT : (IMRT فرم پیشرفته ۳D درمانی هست. علاوه بر شکل دادن به تابش ها و دنبال گرفتن آنها در تومور از تعدادین زاویه، انجام گرفتت (قدرت) پرتوها می تواند تنظیم شود تا دوز رسیدن به حساس ترین بافت های سالم محدود شود. این ممکن هست به پزشک اجازه دهد که دوز بالاتری را به تومور برساند. زیادی از بیمارستان های بزرگ و مراکز سرطان در حال حاضر از IMRT هستفاده می کنند.

پرتودرمانی پروتون ساختاری: پرتو درمانی با پروتون به ۳DCRT مربوط می شود. اما به جای هستفاده از اشعه ایکس، در آن تابش های پروتون را بر تومور متمرکز می کنند. بر خلاف اشعه ایکس که انرژی هم قبل و هم  بعد از برخورد به دنبال آزاد می شود، پروتون ها باعث آسیب کاهشی به بافت می شوند دلیل که آنها از میان آن عبور می کنند و سپس انرژی خود را پس از طی کـــردن یک فاصله خاص آزاد می کنند.

پزشکان می توانند از این ویژگی برای تابش پرتو افزایش به تومور و آسیب کاهش به بافت نرمال مجاور هستفاده کنند.

این روش ممکن هست برای تومورهای مغزی که حاشیه مشخص دارند (مانند chordomas) مفید تر باانجام گرفت، اما هنوز مشخص نیست که برای تومورهایی که حاشیه آن ها با بافت طبیعی مغز مخلوط هست (مانند آستروسایتوما و یا گلیوبلهستوما) مفید باانجام گرفت. هم اکنون تنها تعداد انگشت شماری از مراکز تابش پروتون در ایالات متحده وجود دارد.

جراحی تشعشعی هستریوتاکتیک یا پرتودرمانی هستریوتاکتیک: این نوع درمان دوز تشعشع زیاد و دقیق را به ناحیه تومور در یک جلسه (جراحی تشعشعی) و یا در تعداد جلسه (رادیوتراپی) ارسال می کند. (در واقع هیچ عمل جراحی واقعی در این درمان وجود ندارد.) ممکن هست برای برخی از تومورهای موجود در بخش هایی از مغز و یا نخاع که نمی توانند با جراحی خارج شوند و یا زمانی که یک کودک از سلامت کافی برای جراحی برخوردار نیست می تواند مفید باانجام گرفت.

یک قالب کلاه به طور معمول به جمجمه متصل می شود تا به اشعه های رادیویی دنبال کمک کند (گاهی اوقات یک ماسک صورت برای نگه داشتن سر در محل مورد نظر به جای کلاه هستفاده می شود). هنگامی که محل دقیق تومور از سیتی اسکن یا ام آرآی مشخص انجام گرفت، تشعشع بر تومور از زوایای مختلف متمرکز می شود. این را می توان به دو طریق انجام داد:

  • در یک رویکـــرد، پرتوهای تشعشعی بر روی تومور از صدها زاویه مختلف برای یک مدت زمان کوتاه متمرکز می شود. هر پرتو به تنهایی ضعیف هست، اما همه آنها روی تومور را پوشش می دهند تا یک دوز بالاتری از اشعه را ایجاد کنند. چاقوی گام یک مثال از یک ماشینی هست که از این روش هستفاده می کند.
  • روش دیگر از یک شتاب دهنده خطی قابل حمل (یک ماشین که تشعشع ایجاد می کند) هستفاده می کند که توسط یک کامپیوتر کنترل می شود. به جای ارسال پرتوهای زیاد زیاد به یکباره، این دستگاه در اطراف سر حرکت می کند تا تشعشع پرتو به تومور را از زوایای مختلف انجام دهد. تعدادین ماشین با نام های چاقوی اشعه X، CyberKnife و Clinac جراحی تشعشعی هستریوتاکتیک را از این طریق انجام می دهند.

جراحی تشعشعی هستریوتاکتیک معمولاً کل طیف دوز تشعشع را در یک جلسه واحد ارسال می کند، هر تعداد ممکن هست در صورت نیاز تکرار شود. گاهی اوقات پزشکان تشعشع را در درمان های مختلف انجام می دهند تا مقدار اشعه را تا همان دوز یا کمی بالاتر از آن برسانند، که در حال حاضر اغلب می تواند بدون نیاز به قاب سر انجام شود. این پرتو جراحی هستریوتاکتیک فرکشنال و یا رادیوتراپی نامیده می شود.

براکی تراپی (پرتو درمانی داخلی): بر خلاف روش های تشعشع خارجی بالا، در براکی تراپی یک منبع تشعشع به طور مستقیم بر سطح و یا نزدیک تومور قرار داده می شود. تشعشع یک فاصله زیاد کوتاه را طی می کند، بنابراین آن فقط روی تومور تأثیر می گذارد. این تکنیک اغلب همراه با پرتودرمانی خارجی هستفاده می شود. این تکنیک یک دوز بالایی از اشعه را در محل تومور ارائه می دهد، در حالی که تشعشع خارجی، مناطق مجاور با دوز پایین تر درمان می شوند.

پرتودرمانی کلی مغز و طناب نخاعی (تشعشع کرانیواسپینال): اگر تست، مانند اسکن  MRIو یا پونکسیون کمری، نشان دهد که تومور در امتداد پوشش نخاع (مننژ) و یا درون مایع مغزی نخاعی پیرامونی گسترش یافته هست، پس از آن اشعه ممکن هست به کل مغز و نخاع تابانده شود. برخی از تومورها مانند ایپندیموماس و مدولوبلهستوم احتمال افزایشی برای گسترش از این طریق دارند و بنابراین ممکن هست نیاز به تشعشع کرانیواسپینال داشته باانجام گرفت.

اثرات احتمالی پرتودرمانی

تشعشع برای سلول های تومور مضرتر از سلول های طبیعی هست. با این حال، تشعشع همچنین می تواند به بافت طبیعی مغز، به ویژه در کودکان کاهش از ۳ سال آسیب بخانومد.

در طول پرتودرمانی، برخی از کودکان ممکن هست تحریک پذیر و خسته شوند. تهوع، هستفراغ و سردرد نیز امکان پذیر اما نادر هست. تشعشع نخاعی باعث تهوع و هستفراغ افزایشی نسبت به تشعشع مغزی می شود. گاهی اوقات دگزامتازون (دکادران)، یک داروی شبه کورتیزون، می تواند به برطرف کـــردن این علایم کمک کند.

تعداد هفته پس از پرتودرمانی، کودکان ممکن هست احساس خواب آلودگی و یا سایر علائم سیستم عصبی را داشته باشند. این احساس، سندرم خواب آلودگی تشعشع یا اثر تشعشع نخستیه تأخیری نامیده می شود. معمولاً بعد از تعداد هفته مرتفع می شود.

کودکان ممکن هست برخی از عملکـــرد مغز خود را از دست بدهند، اگر مناطق زیادی از مغز تحت تشعشع قرار گیرد. مشکلات می توانند شامل از دست دادن حافظه، تغییرات شخصیتی و مشکل یادگیری در مدرسه باشند. این احتمالاً با گذشت زمان بهتر می شود، اما برخی از اثرات ممکن هست در طولانی مدت باقی بمانند. دیگر نشانه ها می تواند شامل تشنج و رانجام گرفت آهسته باشند. همچنین ممکن هست نشانه های دیگری بسته به ناحیه ای از مغز که تحت درمان بوده و مقدار تشعشع وجود داشته باشند.

خطر ابتلا به این عوارض باید در مقابل خطرات ناشی از هستفاده از تشعشع و داشتن کنترل کاهش تومور متعادل باانجام گرفت. اگر مشکلات پس از درمان دیده می شوند، اغلب دشوار هست که تعیین شود که آیا آنها ناشی از آسیب خود تومور ایجاد انجام گرفته ایت، از جراحی یا اشعه درمانی، و یا از ترکیبی از اینها می باانجام گرفت. پزشکان به طور مداوم تست دوزهای پایین تر را انجام می دهند و یا به روش های مختلف اشعه را می تابانند تا ببینند که آیا آنها می توانند همچنان مؤثر واقع شوند در حالی که باعث مشکلات کاهشی شوند.

سلول های طبیعی مغز به سرعت در تعداد سال نخست خانومدگی رانجام گرفت می کنند، بنابراین آنها به اشعه زیاد زیاد حساس هستند. به همین دلیل، پرتودرمانی اغلب هستفاده نمی شود و یا در کودکان کاهش از ۳ سال به تعویق می افتاد تا از آسیبی که ممکن هست بر رانجام گرفت مغز تأثیر بگذارد، جلوگیری شود. این نیز باید همان طور که پرتودرمانی نخستیه ممکن هست در بعضی موارد نجات بخش باانجام گرفت، با خطر رانجام گرفت مجدد تومور متعادل شود. زیاد حیاتی هست که شما با پزشک فرخانومد خود در مورد خطرات و فواید درمان مشورت کنید.

به ندرت، یک توده بزرگ از بافت آقاه (نکروز) در محل تومور در طول ماه ها و یا سال های بعد از پرتو درمانی تشکیل می شود که نکروز پرتوی نامیده می شود. که  اغلب می تواند با داروهای کورتیکوهستروئید کنترل شود، اما عمل جراحی ممکن هست مورد نیاز باانجام گرفت تا بافت نکروزه در برخی موارد برطرف شود.

تشعشع می تواند به ژن ها در سلول های طبیعی آسیب برساند. در نتیجه، خطر اندکی از ایجاد سرطان ثانویه در ناحیه ای که تشعشع شده، وجود دارد – برای مثال، یک مننژیوم پوشش های مغز، تومور مغزی دیگر و یا به احتمال کاهش یک سرطان هستخوان در جمجمه ایجاد می شود. اگر این اتفاق بیافتد، آن معمولاً سالهای زیادی پس از تشعشع پدیدار می شود. این خطر کوچک نباید کودکانی که از نیاز به درمان با تشعشع دارند را ممانعت کند. زیاد حیاتی هست که پیگیری خود را با دکتر فرخانومد خود ادامه دهید، تا چنانچه مشکلی پیش آید، آنها بتوانند آن را بیابند و هر چه سریع تر آن را درمان کنند.

برای هشدارات افزایش در مورد پرتو درمانی، بخش پرتو درمانی را از وب سایت ما و یا بخش اسناد ما با عنوان درک پرتو درمانی را ببینید: راهنمایی برای بیماران و خانواده ها.


شیمی درمانی برای تومورهای مغز و نخاع در کودکان

شیمی درمانی (chemo) از داروهای ضد سرطان هستفاده می کند که معمولاً به داخل ورید (IV) تزریق انجام گرفته و یا به صورت خوراکی می باانجام گرفت. این دارو وارد جریان خون انجام گرفته و تقریباً به پایان بخش های بدن می رسد. با این حال، زیادی از داروهای شیمی درمانی قادر به وارد انجام گرفتن به مغز و رسیدن به سلول های تومور نیستند.

برای برخی از تومورهای مغزی، داروها را می توان به طور مستقیم به مایع مغزی نخاعی (CSF)، در مغز و یا به داخل کانال نخاعی زیر نخاع وارد کـــرد. برای کمک به این، یک لوله نازک شناخته انجام گرفته به عنوان یک کاتتر دسترسی بطنی ممکن هست از طریق یک سوراخ کوچک در جمجمه و درون یک بطن طی یک جراحی جزئی قرار داده شود (بخش “جراحی” را ببینید).

به طور کلی، شیمی درمانی برای تومورهای با رانجام گرفت سریع تر هستفاده می شود. برخی از انواع تومورهای مغزی، مانند مدولوبلهستوما، تمایل به پاسخ نیکوی به شیمی درمانی دارند.

شیمی درمانی اغلب همراه با انواع دیگر درمان مانند جراحی و پرتودرمانی هستفاده می شود و ممکن هست به جای پرتودرمانی در کودکان ۳ ساله و کوچکتر هستفاده شود.

برخی از داروهای شیمی درمانی مورد هستفاده برای درمان کودکان مبتلا به تومورهای مغزی عبارتند از:

  • کربوپلاتین
  • کارموستین (BCNU)
  • سیس پلاتین
  • سیکلوفسفامید
  • اتوپوزید
  • لوموستین (CCNU)
  • متوتروکسات
  • تموزولومید
  • تیوتپا
  • وین کریستین

این داروها ممکن هست به تنهایی و یا در ترکیب های مختلف، بسته به نوع تومور مغزی هستفاده شوند. پزشکان، شیمی درمانی را به صورت دوره ای انجام می دهند. هر دوره به طور کلی حدود ۳ تا ۴ هفته طول می کانجام گرفت و با یک دوره هستآسوده دنبال می شود تا به بدن زمان دهد تا بهبود یابد.

عوارض جانبی احتمالی شیمی درمانی

داروهای شیمی درمانی به سلول هایی که در حال تقسیم سریع هستند، حمله می کنند که به همین دلیل هست که آنها اغلب بر ضد سلولهای سرطانی عمل می کنند. اما سلول های دیگر در بدن، مانند آنهایی که در مغز هستخوان هستنئ (جایی که سلولهای خونی جدید ساخته می شوند)، پوشش دهان و روده و فولیکول های مو نیز به سرعت تقسیم می شوند. این سلول ها نیز می توانند تحت تأثیر شیمی درمانی قرار گیرند، که می تواند به عوارض جانبی منجر شود.

عوارض جانبی شیمی درمانی به نوع دارو، مقدار مصرف و چه مدت آنها مصرف انجام گرفته اند، بستگی دارد. عوارض جانبی احتمالی عبارتند از:

  • ریزش مو
  • زخم های دهانی
  • از دست دادن اشتها
  • تهوع و هستفراغ
  • اسهال
  • افزایش احتمال عفونت ها (از داشتن زیاد از حد سلول های سفید خون)
  • کبودی یا خونریزی (از داشتن زیاد از حد پلاکت های خون)
  • خستگی (از داشتن زیاد از حد سلول های قرمز خون یا عوامل دیگر)

برخی از مؤثرترین داروها در تومورهای مغزی تمایل دارند که عوارض جانبی کاهشی نسبت به داروهای شیمی درمانی معمول دیگر داشته باشند، اما آنها هنوز هم می تواند رخ دهد. افزایش عوارض جانبی تمایل دارند که کوتاه مدت باشند و پس از اپایان درمان از بین خواهند رفت. پزشک و تیم درمانی کودک شما را برای هر گونه عوارض جانبی از نزدیک تحت نظر می گیرند. اغلب روش هایی برای کاهش این عوارض جانبی وجود دارد. به عنوان مثال، داروهایی می توانند برای کمک به جلوگیری و یا کاهش تهوع و هستفراغ تجویز شوند.

همراه با خطرات فوق، برخی از داروهای شیمی درمانی می توانند ، عوارض جانبی کاهش شایع دیگری داشته باشند. به عنوان مثال، سیس پلاتین و کربوپلاتین همچنین می توانند به کلیه آسیب بخانومند و باعث از دست دادن شنوایی شوند. چنانچه پزشک فرخانومد شما این داروها را تجویز کند، عملکـــرد کلیه و شنوایی فرخانومد شما را به صورت دوره ای بررسی می کند.

مطمئن باشید که از دکتر یا پرستار کودک خود، داروهایی را برای کمک به کاهش عوارض جانبی درخوهست کنید و اجازه دهید آنها بدانند که آیا کودک شما دارای عوارض جانبی انجام گرفته هست، بنابراین آنها می توانند آن را مدیریت کنند. در برخی موارد، دوز داروهای شیمی درمانی ممکن هست نیاز به کاهش داشته باشند و یا نیاز باانجام گرفت که درمان به تأخیر افتاده و یا متوقف شود تا از بدتر انجام گرفتن اثرات جانبی جلوگیری به عمل آید.

برای هشدارات افزایش در مورد شیمی درمانی، به بخش “شیمی درمانی” در وب سایت ما و یا بخش اسناد ما با عنوان راهنمای شیمی درمانی مراجعه کنید.


درمان دنبالمند برای تومورهای مغز و نخاع در کودکان

همان طور که محققان افزایش در مورد تغییرات در عملکـــرد داخلی سلول هایی که باعث سرطان می شوند و یا به رانجام گرفت سلول های سرطانی کمک می کنند، دست یافته اند، آنها داروهای جدیدتری که این تغییرات را مورد دنبال قرار می دهند، توسعه داده اند. این داروهای دنبالمند به طور متفاوتی از داروهای شیمی درمانی هستاندارد عمل می کنند. آنها گاهی اوقات هنگامی که داروهای شیمی درمانی تأثیری ندارند، عمل می کنند و آنها اغلب دارای عوارض جانبی مختلف (و کاهش انجام گرفتید) هستند.

این داروها هنوز نقش زیادی در درمان تومورهای طناب نخاعی گیم نمی کنند، اما برخی از آنها ممکن هست برای انواع خاصی از سرطان ها و تومورها مفید واقع شوند.

اورولیموس (آفینیتور)

برای آستروساتیوما سلول بزرگ subependymal (SEGAs) که نمی تواند به طور تکمیل با عمل جراحی برداشته شود، اورولیموس ممکن هست تومور را کوچک کـــرده و یا سرعت رانجام گرفت آن را برای مدتی کاهش دهد. این دارو با بلوکه کـــردن یک پروتئین سلولی شناخته انجام گرفته به نام mTOR، که به طور معمول به رانجام گرفت سلول ها و تقسیم انجام گرفتن به سلولهای جدید کمک می کند، عمل می کند.

اورولیموس یک قرص هست که یک بار در روز مصرف می شود. عوارض جانبی شایع شامل زخم دهان، افزایش خطر عفونت ها، حالت تهوع، از دست دادن اشتها، اسهال، خارش پوست، احساس خستگی و ضعف، تجمع مایع (معمولا در پاها)، و افزایش در میزان قند خون و کلسترول می باشند. یک اثر جانبی کاهش شایع اما جدی آسیب به ریه می باانجام گرفت، که می تواند تنگی نفس و یا مشکلات دیگر را ایجاد کند.


درمان های دارویی دیگر برای تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان

برخی داروهای رایج مورد هستفاده در کودکان مبتلا به تومورهای مغزی و نخاعی، تومور را به طور مستقیم درمان نمی کنند، اما آنها ممکن هست به کاهش علائم تومور یا درمان آن کمک کنند.

کورتیکوهستروئیدها

داروهای شبه کورتیزونی همچون دگزامتازون (Decadron) اغلب برای کاهش تورم که ممکن هست در اطراف تومور مغزی رخ دهد، تجویز می شود. آنها اغلب برای تعداد روز بعد از عمل جراحی تجویز می شوند و ممکن هست در طول پرتودرمانی نیز هستفاده شوند. این ممکن هست به کاهش علائمی از قبیل سردرد، تهوع و هستفراغ کمک کند.

داروهای ضد تشنج (داروهای ضدصرع)

داروها ممکن هست برای کاهش احتمال تشنج در کودکان مبتلا به تومورهای مغزی تجویز شوند. زیادی از داروهای مختلف ضد تشنج می توانند مورد هستفاده قرار گیرند.

هورمون ها

غده هیپوفیز به کنترل سطح زیادی از هورمون های مختلف در بدن کمک می کند. اگر غده هیپوفیز با گسترش تومور و یا با درمان ها (جراحی یا اشعه درمانی) آسیب دیده باانجام گرفت، کودک شما ممکن هست نیاز به هورمون های هیپوفیز یا هورمون های دیگر برای جایگزین کـــردن هورمون های از بین رفته، داشته باانجام گرفت.

درمان انواع خاصی از تومورهای مغزی و نخاعی در دوران کودکی

گزینه های درمان برای تومورهای مغز و نخاع به عوامل زیادی از جمله نوع تومور، محل آن، و تا چه حد آن رانجام گرفت کـــرده هست و یا گسترش یافته هست، بستگی دارند.

آستروساتیوما غیر نفوذی – (آستروساتیوما پیلوسیتیک، آستروساتیوما سلول بزرگ subependymal)

زیادی از پزشکان این تومورهای خوش خیم را تحت نظر می گیرند زیرا آنها تمایل دارند زیاد به آرامی رانجام گرفت کـــرده و به درون بافت های مجاور  رانجام گرفت (نفوذ) نکنند. آستروساتیوما پیلوسیتیک اغلب در مخچه کودکان رخ می دهد، در حالی که آستروساتیوما سلول بزرگ ساب ایپندیمال (SEGAs) در بطن رانجام گرفت کـــرده و تقریباً متداوم در کودکان با توبروس اسکلروز دیده می شود.

زیادی از کودکان با این آستروساتیوماها می توانند با عمل جراحی به تنهایی درمان شوند. آنها ممکن هست تحت پرتودرمانی قرار گیرند چنانچه تومور به طور تکمیل حذف نشود، اگر چه زیادی از پزشکان صبر می کنند تا نشانه های تومور در حال رانجام گرفت که برمی گردد را قبل تحت نظر گرفتن آن مشاهده کنند. حتی پس از آن، عملیات دیگری برای برداشتن تومور باقی مانده ممکن هست گزینه نخست باانجام گرفت. چشم انداز نیز نیکو نیست اگر تومور در محلی قرار دارد که اجازه نمی دهد آن را با عمل جراحی برداشت، مانند هیپوتالاموس و یا ساقه مغز. در این موارد، پرتودرمانی معمولاً بهترین گزینه هست. برای SEGAs که نمی توان آنها را به طور تکمیل توسط عمل جراحی برداشت، درمان با داروی اورولیموس (Afinitor) ممکن هست تومور را کوچک کـــرده و یا سرعت رانجام گرفت آن را برای مدتی کاهش دهد.

آستروساتیوماهای درجه پایین – (آستروساتیوماهای رشته ای یا منتشر انجام گرفته)

درمان نخستیه برای این تومورها جراحی هست اگر آن امکان پذیر باانجام گرفت، یا بیوپسی برای تشخیص این که آیا عمل جراحی امکان پذیر هست، صورت گیرد. از آنجا که این تومورها اغلب در بافت طبیعی اطراف مغز رانجام گرفت می کند، درمان آنها تنها با عمل جراحی زیاد دشوار هست. معمولاً جراح سعی خواهد کـــرد تا هرچقدر از تومور را که از نظر ایمنی امکانپذیر هست را بردارد. اگر جراح بتواند همه آن را حذف کند، این کودک ممکن هست درمان شود.

پرتو درمانی ممکن هست بعد از عمل جراحی اعمال شود، به خصوص اگر مقدار زیادی از تومور باقی مانده باانجام گرفت. در غیر این صورت، تشعشع ممکن هست تا زمانی که تومور شروع به رانجام گرفت مجدد کند، به تعویق افتد (گاهی اوقات، یک عمل جراحی ثانویه ممکن هست قبل از تشعشع تجویز شود.). اگر عمل جراحی به دلیل موقعیت تومور گزینه نیکوی نباانجام گرفت، تشعشع نیز ممکن هست به عنوان درمان اصلی هستفاده شود.

برای کودکان کاهش از ۳ سال، اگر تومور به طور تکمیل برداشته نشود و یا اگر آن مجدد رانجام گرفت کند، شیمی درمانی ممکن هست مورد هستفاده قرار گیرد تا تلاش کند که سرعت رانجام گرفت تومور را تا زمانی که کودکان بزرگ تر شوند، کاهش دهد. آنها ممکن هست سپس با اشعه درمان شوند.

آستروساتیوما های متوسط و درجه بالا – (آستروساتیوماهای آناپلهستیک، گلیوبلهستما)

جراحی اغلب نخستین درمان برای این آستروساتیوماهای نفوذ کننده هست اگر امکان پذیر باانجام گرفت، اما بیماران مبتلا به این تومورها تقریباً هرگز با جراحی درمان نمی شوند. در برخی موارد تنها نمونه برداری با سوخانوم ایمن هست. هنگامی که عمل جراحی هستفاده می شود، هر اندازه از تومور که امکان پذیر باانجام گرفت، حذف می شود، و سپس پرتودرمانی اعمال می شود، که اغلب با شیمی درمانی دنبال می شود.

اگر عمل جراحی نمی تواند انجام شود، تشعشع درمان اصلی خواهد بود که مجدد اغلب با شیمی درمانی دنبال می شود.

اگر کودک کوچکتر از ۳ سال هست، تشعشع ممکن هست به تعویق افتاد تا زمانی که او بزرگ تر شود. جراحی ممکن هست در برخی از موارد تکرار شود اگر تومور پس از درمان نخستیه مجدد برگردد.

از آنجا که درمان این تومورها با درمان های فعلی دشوار هست، آزمایشات بالینی درمان جدید امیدوار کننده ممکن هست یک گزینه نیکو باانجام گرفت.

نخستیگودندروگلیوماها

در صورت امکان، جراحی نخستین گزینه برای نخستیگودندروگلیوماها هست. اگر چه عمل جراحی معمولاً این تومورهای نفوذ کننده را درمان نمی کند، می تواند علائم را تسکین دهد و بقا را تداوم بخانجام گرفت. زیادی از این تومورها به آرامی رانجام گرفت می کنند، و عمل جراحی ممکن هست تکرار شود اگر تومور در همان نقطه مجدد شروع به رانجام گرفت کند. پرتو درمانی و یا شیمی درمانی ممکن هست بعد از عمل جراحی تجویز شود.

اگر عمل جراحی یک گزینه نیست، شیمی درمانی، با یا بدون پرتو درمانی، ممکن هست مفید باانجام گرفت. نخستیگودندروگلیوماها ممکن هست به شیمی درمانی بهتر از تومورهای دیگر مغز پاسخ دهد اگر سلول های تومور تغییرات کروموزومی خاص داشته باشند. شما می توانید از دکتر فرخانومد خود در مورد آزمایش برای این تغییرات درخوهست کنید.

اپندیموماها و اپندیموماهای آناپلهستیک

این تومورها معمولاً در بافت مغز نرمال مجاور رانجام گرفت نمی کنند. آنها را می توان گاهی اوقات با عمل جراحی درمان کـــرد اگر برداشتن کل تومور امکان پذیر باانجام گرفت، اما این کار متداوم ممکن نیست. اگر مقداری از تومور باقی بماند، یک جراحی ثانویه ممکن هست در برخی موارد (اغلب پس از یک دوره کوتاه شیمی درمانی) انجام شود.

پرتو درمانی پس از جراحی در زیادی از بیماران توصیه می شود تا از بازگشت تومور جلوگیری به عمل آید، حتی اگر آن به نظر برسد که همه تومور برداشته انجام گرفته هست.

هستفاده از شیمی درمانی پس از جراحی هنوز هم در آزمایشات بالینی تحت آزمایش می باانجام گرفت. این ممکن هست توصیه شود، اما فواید آن هنوز نامشخص هست. این ممکن هست برای  اپندیموماهای آناپلهستیک مفید تر باانجام گرفت. برای زیادی از کودکان ممکن هست شیمی درمانی پس از جراحی تجویز شود تا کمک کند که هستفاده از تشعشع جلوگیری شود و یا به تأخیر بیافتد.

گاهی اوقات سلول های تومور اپندیموما می توانند به درون مایع مغزی نخاعی (CSF) گسترش یابد. تعداد هفته پس از جراحی، دکتر ممکن هست یک اسکن MRI از مغز و نخاع و تست CSF برای سلول های سرطانی را با انجام پونکسیون کمری (نوار نخاعی) را سفارش کند. اگر سلول های تومور در CSF مشخص شوند و یا در سطح سیستم عصبی رانجام گرفت کنند، تشعشع معمولاً روی کل مغز و نخاع اعمال می شود.

گلیوم های چشمی

این تومورها در اعصاب بینایی (اعصاب پیشرو از چشم به مغز) شروع می شوند. جراحی آنها اغلب کاری دشوار هست، زیرا این اعصاب زیاد حساس هستند و ممکن هست با عمل جراحی آسیب بینند. بسته به جایی که تومور قرار دارد، از بین بردن آن می تواند به از دست دادن بینایی در یک یا هر دو چشم منجر شود، بنابراین منافع و خطرات ناشی از جراحی باید به دقت در نظر گرفته شود. در برخی موارد، ممکن هست یک کودک قبلاً مقداری بینایی خود را به دلیل تومور از دست داده باانجام گرفت. گاهی اوقات ممکن هست نیاز به عمل جراحی نباانجام گرفت، دلیل که این تومورها می توانند زیاد آهسته رانجام گرفت کنند.

اگر درمان مورد نیاز هست و تومور می تواند به طور تکمیل برداشته شود، جراحی اغلب درمان انتخابی هست. اما در زیادی از موارد (به خصوص اگر کودک نوروفیبروماتوزیس نوع ۱ داشته باانجام گرفت) تومور به احتمال زیاد زیاد از حد در طول اعصاب چشمی گسترش یافته هست تا بتوان آن را به طور تکمیل برطرف کـــرد. اگر درمان مورد نیاز باانجام گرفت، پرتو درمانی برای این تومورها ترجیح داده می شود، اگر چه آن ممکن بینایی کودکان را تحت تأثیر قرار دهد (و می تواند عوارض جانبی طولانی مدت داشته باانجام گرفت).

کودکان کوچکتر ممکن هست شیمی درمانی به جای تشعشع را دریافت کنند. اشعه می تواند بعداً در صورت نیاز به طوری که کودک بزرگتر می شود مورد هستفاده قرار گیرد.

گلیوم های ساقه مغز

اغلب این تومورها آستروساتیوما هستند، اگر چه تعداد کمی اپندیموما یا تومورهای دیگر هستند. این تومورها معمولاً با یک روش خاص در اسکن MRI مشخص می شوند، بنابراین تشخیص آن اغلب می تواند بدون عمل جراحی و یا بیوپسی انجام شود.

گلیوم های کانونی ساقه مغز: تعداد کمی از گلیوم های ساقه مغز تومورهای کوچکی با کناره های زیاد متمایز (به نام گلیوم های ساقه مغز کانونی) می باشند. برخی از این تومورها زیاد آهسته رانجام گرفت می کنند که ممکن درمان نیاز نداشته باشند مگر اینکه تومور باعث بروز مشکلاتی شود. اگر درمان مورد نیاز هست، این تومورها می توانند اغلب با موفقیت با جراحی درمان شوند. اگر عمل جراحی نمی تواند انجام شود، اشعه درمانی ممکن هست مورد هستفاده قرار گیرد تا سرعت رانجام گرفت آن کاهش یابد. اشعه نیز می تواند هستفاده شود اگر عمل جراحی تومور را به طور تکمیل برطرف نکند.

گلیوم های پراکنده ساقه مغز: اکثر گلیوم های ساقه مغز به طور پراکنده ای رانجام گرفت در سراسر ساقه مغز، برخلاف یک تومور مجزا (کانونی) رانجام گرفت می کنند. این تومورها اغلب در پونز، جایی که آنها گلیوم های پونتین ذاتی پراکنده (DIPGs) نامیده می شوند، شروع می شوند. ساقه مغز برای خانومدگی حیاتی هست و نمی تواند حذف شود، به طوری که عمل جراحی در این موارد به احتمال زیاد افزایش خطرناک هست تا نیکو باانجام گرفت و آن معمولاً پیشنهاد نمی شود. گلیوم های ساقه مغز پراکنده معمولاً با پرتو درمانی درمان می شوند. شیمی درمانی گاهی اوقات اضافه می شود، با وجود آن که مشخص نیست که آیا آن مفید هست یا خیر.

کنترل تومورهای پراکنده زیاد دشوار هست و آنها تمایل دارند که پیش آگهی (چشم انداز) ضعیفی داشته باشند. اما در کودکان مبتلا به نوروفیبروماتوز نوع ۱، این تومورها اغلب به آرامی (و یا حتی توقف رانجام گرفت) رانجام گرفت می کنند، به طوری که این کودکان تمایل دارند که دورنمای بهتری داشته باشند. از آنجا که این تومورها به دشواری درمان می شوند، آزمایشات بالینی درمان های جدید امیدوار کننده ممکن هست یک گزینه نیکو باانجام گرفت.

تومورهای نورواکتودرمال نخستیه (از جمله مدولوبلهستوما و پینوبلهستوما)

همه تومورهای نورواکتودرمال نخستیه (PNETs) به روش های مشابه درمان می شوند، اما مدولوبلهستوم ها تمایل دارند که چشم انداز بهتری نسبت به انواع دیگر PNETs داشته باشند.

مدولوبلهستوم ها: این تومورها در مخچه شروع می شوند. آنها تمایل دارند تا به سرعت رانجام گرفت کنند و در میان آن دسته از تومورهایی هستند که به احتمال زیاد به سمت خارج از مغز (معمولاً در هستخوان و یا مغز هستخوان) پراکنده می شوند. اما آنها نیز تمایل دارند تا به درمان به نیکوی پاسخ دهند.

این تومورها اغلب می توانند مانع جریان مایع مغزی نخاعی (CSF) شوند. این می تواند منجر به افزایش خطرناک فشار داخل جمجمه شود که ممکن هست نیاز به درمان فوری با برخی انواع عمل جراحی داشته باشند.

کودکان مبتلا به مدولوبلهستوما اغلب به ۲ گروه تقسیم می شوند (مراجعه کنید به بخش “چگونه تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان ظاهر می شوند؟”)، با کسانی که در گروه پرخطر هستند معمولاً تحت درمان فشرده تری نسبت به کودکان در گروه خطر هستاندارد قرار می گیرند. اخیرا، پزشکان شروع به تقسیم این تومورها بر اساس تغییرات ژن درون سلول های سرطانی به ۴ گروه کـــرده اند. این نیز ممکن هست برای کمک به تعیین بهترین درمان مورد هستفاده قرار گیرد.

مدولوبلهستوم ها با عمل جراحی زمانی که میسر هست، برداشته می شوند، به دنبال آن پرتودرمانی برای ناحیه ای که آنها آغاز انجام گرفته اند، انجام می گیرد. دوزهای بالای اشعه، ناحیه تومور را دنبال قرار می دهند. از آنجا که این تومورها تمایل به گسترش در مایع مغزی نخاعی (CSF) دارند، کودکان ۳ ساله یا بزرگ تر نیز ممکن هست تحت دوزهای پایین تر اشعه برای کل مغز و نخاع (تابش کرانیواسپانیال) قرار بگیرند. معمولاً شیمی درمانی پس از پرتودرمانی اعمال می شود، که به پزشکان این اجازه را می دهدکه دوزهای پایین تری از اشعه را در برخی موارد به کار ببرند. اما اگر تومور از طریق CSF گسترش یافته باانجام گرفت، دوزهای هستاندارد اشعه مورد نیاز خواهد بود.

برای کودکان کوچک تر از ۳ سال، پزشکان سعی می کنند تا از اشعه تا حد امکان کاهشی هستفاده کنند. به طور معمول، شیمی درمانی نخستین درمان بعد از عمل جراحی می باانجام گرفت. بسته به پاسخ تومور، شیمی درمانی ممکن هست با پرتو درمانی دنبال شود.

برخی از گزارش ها حاکی از آن هستند که قرار گرفتن تحت شیمی درمانی با دوز بالا به دنبال یک پیوند سلول بنیادی اتولوگ ممکن هست برای برخی از کودکان با مدولوبلهستوم مفید باانجام گرفت. آزمایشات بالینی مختلف اکنون در حال مطالعه این مورد هستند. برای هشدارات افزایش در مورد پیوند سلول های بنیادی، به بخش پیوند سلول های بنیادی ما (پیوندهای خون پریفرال، مغز هستخوان، خون بند ناف) مراجعه کنید.

پینئوبلهستوم ها و دیگر PNETs: این تومورها نیز تمایل به رانجام گرفت سریع دارند و درمان آنها به طور کلی دشوار تر از درمان مدولوبلهستوم ها می باانجام گرفت (اگر چه درمان مانند آن اغلب برای مدولوبلهستوم در معرض خطر بالا هستفاده می شود).

جراحی درمان اصلی برای این تومورها هست، اما آنها معمولاً به دشواری به طور تکمیل برطرف می شوند. با این حال، عمل جراحی می تواند علائم را برطرف کـــرده و ممکن هست به ایجاد درمان های دیگر مؤثرتر کمک کند. کودکان ۳ ساله یا بزرگ تر بعد از عمل جراحی تحت پرتودرمانی قرار می گیرند. از آنجا که این تومورها تمایل به گسترش به درون مایع مغزی نخاعی (CSF) دارند، پرتودرمانی اغلب روی مغز و نخاع (تشعشع کرانیواسپانیال) اعمال می شود.

شیمی درمانی ممکن هست با پرتودرمانی تجویز شود به طوری که یک دوز پایین تر از اشعه هستفاده می شود. اما اگر تومور به CSF گسترش یافته هست، دوزهای هستاندارد اشعه مورد نیاز خواهد بود. شیمی درمانی نیز برای درمان تومورهایی که مجدد برمی گردند (عود می کنند)، هستفاده می شود.

برای کودکان کاهش از ۳ سال، پزشکان سعی می کنند تا حد امکان اشعه کاهشی را هستفاده کنند. شیمی درمانی به طور معمول نخستین درمان بعد از عمل جراحی می باانجام گرفت. برخی از مطالعات نتایج زیاد نیکوی با هستفاده از شیمی درمانی در کودکان نشان داده اند. بسته به پاسخ تومور، شیمی درمانی ممکن هست با پرتودرمانی دنبال شود یا دنبال نشود.

برخی از گزارشات که شیمی درمانی با دوز بالا به دنبال یک پیوند سلول های بنیادی اتولوگ را انجام می دهند، ممکن هست برای کودکان با پینئوبلهستوما و انواع دیگر PNETs مفید واقع شود. آزمایشات بالینی مختلف اکنون در حال مطالعه این مورد هستند. برای هشدارات افزایش در مورد پیوند سلول های بنیادی، به بخش پیوند سلول های بنیادی ما (خون محیطی، مغز هستخوان و پیوند خون بند ناف) مراجعه کنید.

مننژیوم : جراحی درمان اصلی برای این نوع تومورها هست. کودکان معمولاً درمان می شوند اگر عمل جراحی، تومور را به طور تکمیل برطرف کند.

برخی از تومورها، بخصوص آنها که در قاعده مغز هستند، را نمی توان به طور تکمیل حذف کـــرد، و برخی تهاجمی بوده و مجدد حتی اگر تصور شود که به طور تکمیل حذف انجام گرفته، بر می گردد. پرتو درمانی پس از جراحی ممکن هست رانجام گرفت این تومورها را کنترل کند. اگر جراحی و اشعه مؤثر نباشند، شیمی درمانی ممکن هست امتحان شود، اما آن در زیادی از موارد مفید نیست.

شوانوم (از جمله نوروم آکوستیک) : این تومورها رانجام گرفت آهسته ای دارند و معمولاً خوش خیم هستند و با عمل جراحی درمان می شوند. در برخی از مراکز، شوانوم دهلیزی کوچک (همچنین به عنوان نوروم آکوستیک شناخته انجام گرفته هست) با جراحی تشعشعی هستریوتاکتیک درمان می شود. برای شوانوم بزرگتر که در حذف تکمیل آن باعث ایجاد مشکلاتی می شود، تا آنجا که ممکن هست به طور ایمن حذف انجام گرفته، و آنچه باقی می ماند با پرتو جراحی درمان می شود.

تومورهای نخاعی

این تومورها معمولاً به طور مشابه با انواعی که در مغز هستند، درمان می شوند.

آستروساتیومای نخاعی معمولاً نمی تواند به طور تکمیل حذف شود. آنها ممکن هست با جراحی درمان شوند و تا اندازه ای که ممکن هست تومور برداشته شود و به دنبال آن پرتودرمانی انجام می گیرد و یا با پرتودرمانی به تنهایی درمان می شود. شیمی درمانی ممکن هست بعد از عمل جراحی به جای اشعه در کودکان هستفاده شود. آن همچنین چنانچه مشاهده شود که تومور در حال رانجام گرفت سریع هست، ممکن هست پس از پرتودرمانی در کودکان بزرگتر هستفاده شود.

مننژیوم نزدیک طناب نخاعی اغلب توسط عمل جراحی درمان می شود. برخی اپندیموما ها را می توان با عمل جراحی درمان کـــرد. اگر اپندیموم به طور تکمیل حذف نشود، پرتو درمانی پس از جراحی اعمال می شود.

تومورهای شبکه کوروئید

زگیل های شبکه کوروئید خوش خیم، معمولاً با جراحی تنها درمان می شوند. سرطان شبکه کوروئید تومورهایی بدخیم هستند که تنها گاهی اوقات با عمل جراحی قابل درمان هستند. پس از جراحی، این سرطان معمولاً با اشعه و یا شیمی درمانی درمان می شود.

کرانیوفارینجیوم: کرانیوفارینجیوم در نزدیکی غده هیپوفیز، اعصاب بینایی و عروق خونی که به مغز می روند، رانجام گرفت می کنند به طوری که برطرف کـــردن آنها به طور تکمیل بدون ایجاد عوارض جانبی زیاد دشوار هست. برخی از جراحان مغز و اعصاب ترجیح می دهند تا اندازه ای که ممکن هست تومور را برطرف کنند، در حالی که دیگران ترجیح می دهند تا افزایش تومور (تخلیه تومور) را بردارند و سپس پرتودرمانی انجام دهند.

عمل جراحی برای برداشتن جزئی و به دنبال آن، پرتودرمانی زیاد متمرکز ممکن هست عوارض جانبی انجام گرفتید کاهشی از برداشتن تکمیل تومور داشته باانجام گرفت، اما هنوز مشخص نیست که آیا این رویکـــرد به نیکوی جلوگیری از رانجام گرفت مجدد تومور باانجام گرفت.

تومورهای سلول زایا

شایعترین تومور سلول زایا، جرمینوما، را معمولاً می توان با پرتودرمانی به تنهایی درمان کـــرد (پس از آن که توسط عمل جراحی و یا بررسی یک نمونه مایع مغزی نخاعی تشخیص داده انجام گرفت).

شیمی درمانی ممکن هست اضافه شود اگر تومور زیاد بزرگ باانجام گرفت و یا اگر تابش آن را به طور تکمیل از بین نبرد. برای کاهش عوارض جانبی در کودکانی که هنوز به بلوغ نرسیده اند، برخی از پزشکان از شیمی درمانی به دنبال یک دوز کاهش یافته اشعه به عنوان درمان اصلی هستفاده می کنند. در کودکان زیاد کوچک، شیمی درمانی ممکن هست به جای پرتودرمانی هستفاده شود. اگر انواع دیگری از تومورهای سلول زایا وجود دارند، در ترکیب با جرمینوما یا بدون ترکیب با آن، معمولاً دورنمای نیکوی وجود ندارد.

انواع دیگر تومورهای سلول زایا (مانند تراتوم و تومورهای کیسه زرد) به ندرت با عمل جراحی قابل درمان هستند. هر دو اشعه درمانی و شیمی درمانی برای درمان آنها هستفاده می شود، اما در برخی موارد، این ممکن هست تومور را به طور تکمیل کنترل نکند. گاهی اوقات این تومورها به مایع مغزی نخاعی (CSF) گسترش می یابد و اشعه درمانی برای نخاع و مغز نیز مورد نیاز هست.


ترجمه انجام گرفته از وبسایت: www.cancer.org